Korte verhalenwedstrijd 09/25

Tempête in een hoofd

Lieve, 2025

Wandelen. Dat helpt altijd, voor zoveel kwalen. Maar vooral voor wat er in je hoofd gebeurt. Er komt meer zuurstof in je hersenen, je denkt even nergens anders aan dan de ene voet voor de andere zetten. Als je weer thuis komt na een wandeling kan het zomaar zijn dat je een nieuw idee hebt of dat het dilemma waar je mee zat er geen meer is. Het helpt nadenkne, de watten in je hoofd uit elkaar te drijven. Penser plus libre.

Elle n’arrive plus à penser. Eigenlijk zou ze moeten gaan wandelen, rennen, springen, maar buiten beukt de wind tegen de voordeur en zwiepen de bomen heen en weer als bamboe. Het zou best eens kunnen dat er regen aankomt, gezien hoe donker de wolken zich kleuren. Ze blijft dus liever binnen, à se morfondre dans son coin. Haar moeder drukt haar haar regenjas in de handen: “Je bent al dagen niet te genieten. Naar buiten jij”. Pleine de pensées noires stampt ze de deur uit. De straat uit, de wijk door en dan langs het toegangsbord van het dorp de duinen in. Als ze op de top van het duin komt wordt ze ontvangen door een flinke windstoot die haar een paar stappen achteruit dwingt. Ze zet zich schrap en schiet dan bijna naar voren doordat de wind evn is gaan liggen, se préparant pour une nouvelle attaque, net als de golven die opkomen en weer gaan. Ze zwalkt over het strand, heen en weer geduwd door de wind. Het lijkt alsof de wind overal tegelijkertijd vandaan komt. Haar haar wordt alle kanten op gerukt, komt in haar gezicht, haar ogen, haar mond. De golven rijzen hoog op voordat ze te pletter vallen op het strand. Met gefronste wenkbrauwen en haar kaken op elkaar geklemd loopt ze door. Telles de grosses vagues, des pensées sombres culburent dans sa tête. Mais au bout d’un moment ses pensées se calment. De wind slaat in haar gezicht en al snel kan ze haar gedachtes niet meer vasthouden. Zodra er eentje opkomt wordt hij alweer weggeblazen. Ça fait du bien. Tous les nuages semblent s’être donné rendez-vous ici, au dessus de la plage. Le ciel vire au gris tellement foncé qu’on dirait qu’il est noir. Het wordt nog een tikje donkerder en de wind lijkt opeens nog harder te gaan waaien. Ze springt nog net op tijd weg voor een golf die het op haar voeten gemunt heeft. Ze wil richting de duinen lopen, maar de wind maakt het haar te moeilijk om zelfs maar twee stappen dezelfde kant op te zetten. Windvlagen rukken aan haar kleding, haar armen, haar haar. Haar voeten struikelen over het zand. De dreigende lucht en bulderende golven achter haar la poussent à sneller te gaan. Een harde windstoot in haar gezicht, ze kan even geen adem meer halen, struikelt, valt op haar knieën in het zand en snakt naar adem. De tranen komen op hetzelfde moment als dat het wolkendek openbreekt en de eerste druppels naar beneden komen vallen. De regen en haar tranen mengen zich op haar wangen om er in stroompjes vanaf te lopen. Zo blijft ze zitten tot het water van haar haren in haar nek druipt en haar admehaling rustiger wordt. Ze worstelt zich een weg door de wind en de regen. Op het duin kijkt ze nog eens om naar de golven met hun indrukwekkende schuimkoppen die over elkaar heen tuimelen. Ze glimlacht even en wordt dan door een coup de vent het duin afgeduwd, naar huis.